Nazomeren in een land dat overal vastloopt
De nazomer hangt loom over Nederland. De lucht is zacht, de natuur verkleurt, en iedereen doet alsof de vakantie nog een beetje voortduurt. Bestuurlijk was het in de zomer opvallend rustig , misschien lag dat aan mij, maar zodra de agenda weer begon te draaien, stonden er meteen een jubileum van de Groene Expeditie en een ALV op de rol, inclusief bestuurswisseling.
De ritjes vanuit Friesland zijn hetzelfde, maar duren langer. Onderhoud, achterstallig onderhoud, wegcongestie… het is alsof het land collectief op de rem trapt.
En laten we eerlijk zijn: Nederland zit muurvast. Op de wegen. Op het stroomnet. In de vergunningverlening. In de landelijke besluitvorming.
Wie iets breder kijkt…..en verder kijk ik niet dan Nederland, ziet dat het overal knelt. Alsof we met z’n allen in een te kleine oude jas proberen te blijven groeien.
Congestie bestaat trouwens niet alleen in systemen. Het zit ook in het menselijk lichaam. Als het daar knelt, ga je naar een expert die de boel losmaakt. Maar waar zitten die experts voor Nederland? Zijn ze er niet, of krijgen ze geen ruimte omdat we eerst tien commissies, vier adviesrondes en een half jaar bestuurlijke yoga moeten doorlopen?
Want laten we ophouden met doen alsof het ingewikkeld is: alle oplossingen bestaan al. Ze werken ook al. We hoeven niets nieuws te bedenken. We hoeven alleen op te houden met elkaar in de weg staan.
Einstein had daar een paar uitspraken voor die harder binnenkomen dan menig beleidsnota. De eerste: “We kunnen een probleem niet oplossen met de denkwijze die het heeft veroorzaakt.” Dat is geen quote, dat is een klap in het gezicht van iedereen die denkt dat nóg een overleg de wereld redt.
En dan zijn tweede: “Bureaucratie is de dood van goed werk.” Dat is geen waarschuwing. Dat is een autopsie.
Maar wie deze twee zinnen echt durft te laten landen, ziet dat de nazomer eigenlijk best hoopvol is. Want zodra je de knelpunten durft te herkennen, en ja, dat kost tijd, moed en soms een stevige schop… komt vanzelf de juiste beweging. Transitie bepaalt zijn eigen tempo, maar staat nooit stil. Zelfs niet in een land dat zichzelf voortdurend in de file zet.
Misschien is dat wel de les van dit seizoen: de natuur vertraagt, het land hapert, maar vooruitgang komt altijd. Alleen niet via de route die we blijven proberen omdat hij ooit werkte.
En precies daar zitten we als coöperatie WINDUNIE middenin: om ons te onderscheiden met onze waarden, onze visie en onze manier van werken. Niet door harder te duwen, maar door slimmer ruimte te maken.
Douwe de Jong
Bestuurslid Coöperatie Windunie
